Bruk namnet på nettverkstenesta i macOS-proxykommando

en0 identifiserer ein nettverkselning. Wi-Fi er vanlegvis namnet på ei konfigurert nettverksteneste. Eit proxykommando som ber om eit tenestenamn, ventar den siste typen identifikator.

Start med namna maskinen faktisk har:

networksetup -listallnetworkservices

Bruk det fullstendige tenestenamnet frå den utskrifta. Det kan vere Wi-Fi, eit skildrande namn på ein USB-adapter eller eit namn nokon har tildelt lokalt. Ei deaktivert teneste kan vere merkt med ei stjerne i lista; den merkinga er ikkje ein del av namnet som skal kopierast.

For ei dømeteneste med namnet Office Ethernet ser oppsett av ein HTTP-proxy slik ut:

networksetup -setwebproxy "Office Ethernet" proxy.example.internal 8080

Hermeteikna bevarar mellomrommet i tenestenamnet. Proxyvertsnamnet og porten er separate argument. Byt dei ut med dei verkelege verdiane; for ein test som tillèt offentlege HTTP-endepunkt, leverer HTTP-proxylista kandidatar. Bruk rettane som administrasjonspolicyen på maskinen krev.

Å setje opp den tenesta konfigurerer ikkje ei anna teneste berre fordi båe kan nå internett. Ein Mac med Ethernet og Wi-Fi tilkopla kan ha fleire relevante konfigurasjonar. Kontroller tenesta som ber sambandet til den råka applikasjonen før du brukar den same endringa andre stader.

Hald også dei protokollspesifikke innstillingane åtskilde. Ei netproxyinnstilling, ein proxy for sikre nettmål, ein SOCKS-proxy og ein automatisk PAC-URL er ulike konfigurasjonsoppføringar. Å endre HTTP-oppføringa beviser ikkje at alle dei andre skal slåast på eller av saman.

Apples eldre kommandoreferanse for Remote Desktop skil allereie mellom nettverkstenester i desse kommandoane. På maskinen som blir administrert, bruk networksetup -help for å stadfeste dei tilgjengelege vala og kontroller deretter den tiltenkte tenesta i nettverksinnstillingane. Ein einheitsidentifikator frå ei grensesnittliste erstattar ikkje valet av den tenesta.