از نام سرویس شبکه در فرمان‌های پراکسی macOS استفاده کنید

en0 یک دستگاه شبکه را مشخص می‌کند. Wi-Fi معمولاً نام یک سرویس شبکه پیکربندی‌شده است. فرمان پراکسی که نام سرویس می‌خواهد، نوع دوم شناسه را انتظار دارد.

با نام‌هایی شروع کنید که دستگاه واقعاً دارد:

networksetup -listallnetworkservices

از نام کامل سرویس در آن خروجی استفاده کنید. ممکن است Wi-Fi، نام توصیفی یک مبدل USB یا نامی باشد که کسی به‌صورت محلی اختصاص داده است. سرویس غیرفعال ممکن است در فهرست با ستاره علامت‌گذاری شود؛ آن علامت بخشی از نامی نیست که کپی می‌کنید.

برای یک سرویس نمونه به نام Office Ethernet، تنظیم پراکسی HTTP چنین است:

networksetup -setwebproxy "Office Ethernet" proxy.example.internal 8080

گیومه‌ها فاصله در نام سرویس را حفظ می‌کنند. نام میزبان پراکسی و درگاه آرگومان‌های جداگانه‌اند. آن‌ها را با مقادیر واقعی جایگزین کنید؛ برای آزمونی که نقاط پایانی HTTP عمومی را مجاز می‌داند، فهرست پراکسی HTTP نامزدها را فراهم می‌کند. از اختیاراتی استفاده کنید که سیاست مدیریت دستگاه لازم می‌داند.

تنظیم آن سرویس، سرویس دیگری را تنها به این دلیل که هر دو می‌توانند به اینترنت دسترسی داشته باشند پیکربندی نمی‌کند. یک Mac با اتصال Ethernet و Wi-Fi ممکن است چند پیکربندی مرتبط داشته باشد. پیش از اعمال همان تغییر در جای دیگر، سرویسی را که اتصال برنامه متأثر را حمل می‌کند بررسی کنید.

تنظیمات مخصوص هر پروتکل را نیز جدا نگه دارید. تنظیم پراکسی وب، پراکسی مقصد وب امن، پراکسی SOCKS و نشانی PAC خودکار ورودی‌های پیکربندی متفاوتی هستند. تغییر ورودی HTTP ثابت نمی‌کند که همه موارد دیگر باید با هم روشن یا خاموش شوند.

مرجع فرمان‌های قدیمی Remote Desktop اپل از قبل سرویس‌های شبکه را در این فرمان‌ها تفکیک می‌کند. روی دستگاهی که مدیریت می‌شود، از networksetup -help برای تأیید گزینه‌های موجود استفاده کنید و سپس سرویس مورد نظر در تنظیمات شبکه را بررسی کنید. شناسه دستگاهی که از فهرست رابط‌ها به دست می‌آید جایگزین انتخاب آن سرویس نیست.