مرورگرِ کارکننده و نشانگر «بدون اینترنت» ویندوز می‌توانند هر دو مشاهدات درستی باشند. نشستِ واردشدهٔ مرورگر، همان درخواستی نیست که ویندوز برای ارزیابی اتصال به کار می‌برد.

NCSI از ارزیابی فعال و غیرفعال استفاده می‌کند، همان‌طور که مرور کلی مایکروسافت توضیح می‌دهد. یک کاوش فعال به پاسخ مورد انتظار نیاز دارد، نه فقط به یک اتصال موفق. کاوش می‌تواند مقصد، سیاست پروکسی یا بافت احراز هویت دیگری غیر از مرورگر را به کار ببرد.

رویداد مرتبط NCSI و درخواست پروکسیِ منطبق را بررسی کنید. آنچه کاوش دریافت کرده را دسته‌بندی کنید:

  • پاسخ مورد انتظارش.
  • یک چالش احراز هویت پروکسی، مانند 407.
  • یک صفحهٔ پورتال اسیر یا صفحهٔ غیرمنتظرهٔ دیگر.
  • یک شکست اتصال.

ورود تعاملی در مرورگر، اعتبارنامه‌ای برای کاوش پس‌زمینه ایجاد نمی‌کند. کد 407 در یک رکورد پروکسی نشان‌دهندهٔ چالش احراز هویت است؛ یک نشانی غیرمعمول در فیلد دیگر، بدون تعریف آن فیلد، پخش‌همگانی یا توضیح دیگری در سطح شبکه را اثبات نمی‌کند.

راهنمای عیب‌یابی NCSI مایکروسافت را برای نسخهٔ آسیب‌دیدهٔ ویندوز و مقصد واقعی کاوش دنبال کنید. یک نقطهٔ پایانی تاریخی که از پاسخی قدیمی کپی شده باشد می‌تواند مسیر دیگری را طی کند. اگر سازمان شما پروکسی را اداره می‌کند، مشخص کنید بررسی‌های اتصال تأییدشده چگونه باید احراز هویت کنند یا از آن عبور کنند. غیرفعال کردن ارزیابی می‌تواند نشانه را پنهان کند و برنامه‌های وابسته به وضعیت را با همان مشکل رها کند.

مقالات مرتبط